Huayna Potosi

Bolivia is behoorlijk bergachtig. Eén van de meest opmerkelijke bergen is de Huayna Potosi. Deze berg is 6008 meter hoog. In de wereld zijn er niet zo heel veel bergen hoger dan 6000 meter. Het mooiste van alles is dat deze berg, Huayna Potosi, te beklimmen is zonder technisch gereedschap en klim ervaring. Het enige wat nodig is, is een goede conditie en warme kleding. Deze kans kon ik natuurlijk niet onbenut laten en samen met Remco de Rocket Scientist gingen wij het avontuur aan.

Wij deden de excursie van drie dagen en twee nachten. De eerste dag is een beetje ‘laf’. Echte hoogtemeters worden namelijk niet gemaakt. Je gaat met spikes wandelen over de terug trekkende gletsjer. Met een pikhouweel mag je proberen om ijswanden van een paar meter te beklimmen. Ik bakte van het technisch klimmen werkelijk geen ene moer. Te zwaar, te slap en motorisch te onbekwaam. Ik vond het echter geweldig om tussen grote stukken ijs te lopen, waar je het licht in gebroken ziet worden. Het was echter ontzettend mooi om voor het eerst op een gletsjer te staan.

De tweede dag begint de excursie naar de top. In vier uur ga je van het huisje aan de voet van de berg naar het hoogste kamp. Bijna de gehele dag loop je op gesteente. Het is adembenemend om steeds meer berg voor je te zien opdoemen. Aan het begin van de klim lijkt het een eitje, maar hoe hoger je komt hoe angstwekkender het wordt. Het wordt steiler, kouder, de lucht wordt ijler, gesteente wordt sneeuw, sneeuw wordt ijs. Het lichaam begint langzaam te kraken. Soms vraag je jezelf af wat het nut is. Een blik omhoog naar de massa’s sneeuw en de prachtige omgeving geeft het antwoord.

Geweldig landschap vol bergen en sneeuw
Een mooie foto van de omgeving rondom Huayna Potosi

Deze mooie pracht en praal heb je echter niet tijdens de werkelijke klim. De laatste 800 hoogtemeters worden in het donker gedaan. Op het moment dat de temperaturen het meest onaangenaam zijn. Dit is noodzakelijk, omdat het te zwaar is om in gesmolten sneeuw te lopen. IJs heb je nodig! Daar sta je dan in het donker. Met een lampje op je knetter af te zien. Je ziet helemaal niks van de adembenemende omgeving. Het enige waar je voldoening uit kan halen is de fysieke en mentale strijd. Zien uit welk hout je bent gesneden. De moeilijkheidsgraad stijgt bij elke hoogtemeter. Op een gegeven moment is de temperatuur te laag om stil te blijven staan. Je moet in beweging blijven. Hoe hoger je komt hoe moeilijker de longen het hebben. Je loopt met de snelheid van een bejaarde, maar je hart bonkt in de borstkas en de longen smeken om zuurstof. De koude lucht die je in je longen zuigt lijkt echter meer pijn te doen dan te verzachten. Je voelt je als een zwemmer die tegen een te harde stroming in probeert te zwemmen. Langzaam begint alles te kraken. Hoofdpijn doemt op. De blaren beginnen zich te ontwikkelen onder drie paar sokken. Al snel begint de rug te zeuren en klagen. Als vervolgens de ademhaling begint te haperen is het gebeurd: je bent gebroken. Daar sta je dan halverwege op een berg, waarvan je de top niet zal halen. Het enige wat rest is the walk of shame. Strompelend naar beneden, jezelf verbijten waarom het niet is gelukt. Het moeten toegeven dat je niet sterk genoeg bent. De zon kruipt langzaam omhoog en verlicht de bergketen. Hoe mooi dit schouwspel ook mag wezen, echt waarderen kan niet meer. Alle euforie is weg. Je wilt geen foto, je wilt niet worden herinnerd aan het falen. Je kunt jezelf wel opknopen. Deze berg was op dit moment teveel.

Jongen met snot aan de neus

Vergelijkbare Berichten:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *