Sucre

Sucre is de officiële hoofdstad van Bolivia. Voor velen een geweldige stad. Voor mij is Sucre echter net niks. Zie het als Bolivia zonder krakemikkige huisjes, verjaarde Toyota’s, aftandse straten en gammele eettentjes. Sucre is de stad van chocolade zaakjes, mooi wit geverfde huisjes, vlakke straten, Europeaanse autootjes en semi modieuze kleding. Dit klinkt voor sommige misschien mooi, maar als ik een fancy plek wil zien dan ga ik niet in Bolivia rondreizen. Tel daar bij op dat elke activiteit die ik heb ondernomen, zeer magertjes heeft uitgepakt.

Ten eerste moet ik een melding maken over het teleurstellende kantoor met de naam toerist informatie. Volgens mij zijn deze mensen in dienst genomen om informatie te verschaffen. Zodra de toerist informatie aanvoelt als een reisorganisatie, dan is het goed fout. De dame die hier werkzaam was, mag van mij direct haar nationaliteit verliezen en het land uitgezet worden. Ten eerste vond ze het een stuk belangrijker om haar nagels te lakken dan klanten te woord te staan. Verder liep ze te verkondigen dat je verplicht bent om een gids te huren om in de omgeving te wandelen. Ze wist uiteraard wel een paar goede reisorganisaties. Volgens haar konden we het best direct naar deze organisaties toe, want het kasteel dat wij wilden bezoeken was toch niet open. Dit kasteel bleek achteraf natuurlijk wel gewoon open te zijn. Ik heb een sterk vermoeden dat ze expres verkeerde informatie had verschaft, omdat ik duidelijk mijn onvrede had gedeeld over haar werkwijze. Nu ik de situatie evalueer is het eigenlijk diep triest dat in een land met oneindige mogelijkheden in het toerisme zo’n idioot wordt ingehuurd. Ik heb louter één toevoeging: deze dame is gewoon een schande.

Gelukkig waren er ook zat mensen, die wel goede informatie konden verschaffen. De mensen op straat waren unaniem: het kasteel was gewoon open. De dag begon dus met een bezoek aan het kasteel: Castillo de la Glorieta. In mijn ogen absoluut geen hoogstandje. Het was matig onderhouden. De schilders hadden de verf overal en nergens opgegooid. De ramen zaten vol met vingerafdrukken. Architectuur technisch kon het kasteel ontworpen zijn door een zwakzinnige kleuter. Verder waren er ramen half versierd en aangezien de versiering absoluut niet in de stijl van het gebouw was, twijfel ik ten zeerste aan de authenticiteit. Voor mij was dit bezoek een grote teleurstelling.

Op de weg terug van het kasteel kwamen we langs het kerkhof. Na de indrukwekkende ervaringen tijdens het bezoek aan het kerkhof van Potosi, kon ik deze mogelijkheid niet laten liggen. Er was zelfs de mogelijkheid om een gids te huren. Dit pakte niet goed uit. De gids ging alle graven van de oud presidenten van Bolivia af. Bij elk graf kregen we een soort spreekbeurt, alles behalve spontaan, van de regeringsjaren en welke familieleden allemaal in het graf lagen. Na tien graven en bakken zinloze informatie was de tour voorbij. Het ergste was nog wel dat de gids vond dat hij recht had op extra geld. Het was typisch voor Sucre. Het kerkhof van Sucre heeft niet dezelfde pracht als het kerkhof in Buenos Aires, maar ook niet het karakter van een kerkhof zoals in Potosi, het zit ergens tussen deze werelden in en is daardoor net niks.

Na even bij de pakken neer te hebben gezeten was het tijd voor een nieuwe poging. De dinosaurus muur leek mij perfect om de stemming omhoog te tillen. Een soort surrealistische super steile muur van 500 meter breed en 150 meter hoog met meer dan 3500 voetsporen van dinosaurussen. Ook dit was een super deceptie. De muur is namelijk compleet afgezet met hekken, waardoor de afstand van de muur en toeschouwer al gauw 200 meter is. Er is dus werkelijk niks te zien en alleen de grootste voetstappen kunnen worden gezien op een ingezoomde foto. Gelukkig staat er wel een attractiepark naast de hekken. Vol met plastic replica’s van dinosaurussen. Voor mij is het niet te begrijpen dat je waarschijnlijk de grootste intensiteit aan dinosaurus voetstappen hebt liggen in de achtertuin, dit gebied afzet om vervolgens plastic poppen neer te pleuren.

Na deze deceptie was het tijd om het wat rustiger aan te doen. We gingen een lekker hapje eten bij een populair restaurant. Na de soep van 40 bolivianos, die verdacht veel smaakte naar een flauwe kant-en-klaar noodle soep, heb ik maar besloten om Sucre zo snel mogelijk te verlaten. Om toch te eindigen met wat positiefs: mondongo, het lokale gerecht, is een werkelijk genot voor de maag. Vandaar de ietwat cynische afbeelding. Voor mij was deze maaltijd de enige positieve ervaring in Sucre.

Foto’s van Sucre

Vergelijkbare Berichten:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *