Tarija

Het vierde weekeind op reis met moeders bracht ons naar Tarija. Dankzij de mooie BoA deal konden we goedkoop vliegtickets bemachtigen. Het was een redelijk mooi weekeind, maar Tarija is niet de juiste bestemming voor een weekeind. De grootste attracties van Tarija zijn de wijngaarden. Deze zijn helaas gesloten in het weekeind. Verder is de hele stad nagenoeg dood op zondag. De meeste winkels, restaurants, museums en marktkraampjes blijven dicht. Verder hadden we extra pech, want de gemeente was het uitkijkpunt aan het verbouwen. Dit drukte de pret wel een beetje, want Tarija heeft niet ontzettend veel te bieden. Het is vooral een stad waar het leven net iets trager verloopt.

Tarija zelf is klein. De markt is overzichtelijk maar heeft weinig unieks te bieden. De wegen en straten zijn rustig. Er hangt een ontspannen sfeer. Het voelt daarom niet echt als een Boliviaanse stad. Ik heb weinig schokkende en verrassende dingen gezien. Echt lang blijven plakken in de stad zelf kan dan ook niet. De enige echte aanrader is het pathologisch museum. Dit museum laat de voordelen van Bolivia zien. Entree is gratis, de voorwerpen zijn uit de streek, overal mogen foto’s gemaakt worden, er wordt beknopt informatie verschaft en het museum heeft een duidelijk thema. Hierdoor is het plezant en educatief om een uurtje door dit kleine museum te strompelen. Alles met historische waarde uit de streek wordt open en bloot tentoongesteld: botten, fossielen, gesteentes, mummies, schedels en aardewerk. Eeuwen oude dieren zijn gereconstrueerd met botten. Hier en daar is wat informatie te vinden over de opgravingen en voor een leek is de informatie verschaffing ideaal. Het voelt veel oprechter aan dan al die westerse museums, waar de stukken een opgekocht zooitje zijn. Hier een vitrine met ridders, daar een vitrine met fossielen, weer even verder een vitrine met Indonesische poppen. In mijn leven heb ik intussen wel genoeg museums zonder thema gezien. Het mooiste was misschien wel dat er zoveel botten en overblijfselen zijn gevonden dat het B materiaal gewoon op de grond ligt, daar waar je het amper kan zien. In mijn optiek ligt het zelfs daar beter dan in de grote westerse museums.

Een schedelmens

Voor de rest hebben wij in de stad Tarija niet heel veel gevonden. De keus was dan ook snel gemaakt om een dorpje buiten Tarija te bezoeken. De keus viel op Tomatitos, 20 minuutjes buiten Tarija. Hier stroomt een rivier en dat brengt het nodige vertier. Deze rivier zit namelijk vol kreeftjes en deze zijn eetbaar. Nou moet ik dat iets nuanceren. Het zijn een soort krokante, smakeloze snacks. Met wat lokale zoete wijn was het best te doen. Het is echter meer het idee dat overleeft. Tijdens de lunch kregen we te horen dat er verderop een mooie waterval te vinden was. Wij trokken nog dieper het platteland van Tarija in. Het bezoek was erg ontspannen. De waterval was mooi, het water was helder en het was een mooie afsluiter van een succesvolle dag.

Zoet water kreeften op een bord met rijst

De volgende dag zaten we met een soortgelijk probleem. De binnenstad van Tarija was dood en dit keer weken we uit naar San Lorenzo. De minibus werd tot de nok gevuld, speciaal voor extra entertainment waarde voor mijn moeder. Ik had een Boliviaan op mijn schouder zitten en was genoodzaakt om met mijn hoofd uit het raam te hangen. We kwamen aan in dit super kleine plaatsje en het was meteen duidelijk: iedereen kwam hier voor de kerkmis. De hele kerk zat vol en langzaam verzamelde er een menigte buiten de kerk. In het begin dachten we dat er een waar feest zou ontstaan. Een uur later was het dorpje echter dood. Het bleek niets meer en niets minder dan een gewone kerkmis. Na een rondje om het dorp kwamen ook wij erachter dat er niet veel te doen was. Voor de lunch gingen we het lokale gerecht Saice proberen: rijst, pasta, aardappel, vlees en een goede saus maakte dit gerecht een succes. Voor 18 bollies (2 euro) hadden we drie gerechten en twee vruchtensapjes achter de kiezen. Na het eten gingen we door onze reisboekjes en kwamen tot de ontdekking dat een belangrijke generaal in dit dorp had gewoond. Zijn huis is nu een museum. Zoals je ziet waren wij present tijdens de openingstijden. De deur bleef echter potdicht. In het dode dorp wist niemand hoe wat en waar. Na enkele minuten op een bankje de rust op te hebben gesnoven was het tijd om richting huis te gaan.

Horloge bij een plakbiljet

Samenvattend is het moeilijk voor mij om Tarija aan te raden. De hoofdattractie heb ik gemist. Het enige waar ik blindelings groen licht voor kan geven is het pathologisch museum. Verder vond ik de zoete wijn heerlijk wegdrinken. Zelf ben ik absoluut geen wijndrinker. De wijnen in Tarija, die ik heb geproefd, vielen behoorlijk in de smaak. Mierzoet van smaak kan de vergelijking met dubbel fris gemaakt worden. Ideaal voor deze wijnbarbaar. Tarija ligt echter behoorlijk in een uithoek, dus waarschijnlijk is het voor de meeste mensen niet de moeite om een bezoek te wagen aan deze rustgevende stad.

Labels:

BoliviaRiaStad

Vergelijkbare Berichten:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *