Totora, Chimboata & Incallajta

Jullie zullen het geloven of niet, maar Giovanni heeft een baan gevonden. Dit was een knap staaltje slechte timing, omdat mijn moeder net is gearriveerd. Hierdoor hebben wij nog niet heel veel van Bolivia kunnen zien. We zijn beperkt tot de weekenden, dus het eerste weekeind moest gelijk vuurwerk worden. De mogelijkheden in de omgeving van Cochabamba zijn beperkt en mij leek het leuk om naar Totora te gaan. Dit plaatsje is een aantal jaar geleden flink getroffen door een aardbeving en volgens de reisgidsen was het resultaat een vervallen dorpje. Met het doel om mijn moeder het Bolivia van buiten de stad te laten zien, gingen we op pad.

De wekker ging om zaterdag 5:00 in de ochtend. Er gaat dagelijks een grote bus om 6:30 richting Totora, dus met 90 minuten moesten wij het wel gaan redden. Dit was natuurlijk fout gedacht. De taxi chauffeur ging regelrecht door de markt. De markt van Cochabamba is te beschrijven als de levensadder van de stad. Zaterdag staat wel bekend als de drukste dag. Het resultaat was hectiek, mensen met overvolle vrachtwagens, miljoenen toeters, bergen frustratie en uiteraard genoeg vertraging om de bus te missen. Gelukkig was er een alternatief: de gedeelde pendel auto. Voor 15 bolivianos kan je samen met de lokale bevolking richting Totora. Je springt in de taxi, wacht tot de hele boel stampvol zit en vertrekt. Toen er 3 mensen voorin zaten en 3 mensen achterin, vonden mijn moeder en ik het wel tijd om te vertrekken. De taxi chauffeur dacht hier anders over. Er konden gerust vier mensen op de achterbank. Al snel zaten mijn moeder en ik sjokking klem en het was tijd om te vertrekken. De weg naar Totora is mooi. Relatief weinig bebouwing en met een felblauwe lucht oogt het landschap wonderschoon. Nadat er twee mensen waren uitgestapt, kregen wij een beetje lucht. Dit bleek van korte duur, want binnen enkele minuten kwamen er vier mensen en een hond bij. Dit bracht het totaal op 10 mensen en een hond.

Eenmaal aangekomen in Totora werd het snel duidelijk dat er niet heel veel te beleven valt in dit dorpje. Sommige huizen zijn in een teleurstellende staat en je vraagt je sterk af of alle huizen daadwerkelijk bewoond zijn. Tel daar bij op dat er amper mensen over de straat gaan en je hebt een bijna levenloos stadje. Het voelt of je in de tijd machine bent gesprongen en in een dorp rondloopt waar de tijd is bevroren. Na 20 minuten rondlopen, begon ik mij zorgen te maken of ik hier twee volle dagen vertier kon vinden. We besloten om op het hoofdplein een fruitje te eten en te genieten van de serene rust. Er zat een andere man afwachtend op het bankje. Het bleek een chauffeur van een opleidingsinstituut. Er waren zowaar andere toeristen in het dorp. Het was een groep jongeren, die een opleiding aan het volgen waren voor reisleiders. De chauffeur begon te vertellen dat ze een reis aan het maken waren door Totora, Chimboata en Incallajta. Dit waren belangrijke plaatsen in de Boliviaanse historie. Toen een van de studenten bij ons kwam zitten, begon ik dus snel een verhoor om uit te vinden wat wij in hemelsnaam konden doen in de komende twee dagen. Het was duidelijk Totora heeft niet veel bezienswaardigheden. De grootste bezienswaardigheid voor mij waren de vervallen panden, deuren en huisjes. Volgens de student was het ware vuurwerk in Incallajta. Dit was een woonplaats en handelsroute van de Inkas. Het probleem was dat deze plek niet zonder eigen vervoer te bereiken was. Ik vertelde hem dat het zeer interessant klonk, maar dat wij aangewezen waren op openbaar vervoer en daarom in Totora zouden verblijven. De student vertrok en ik bleef met mijn moeder rustig zitten. Wij zaten een beetje te speculeren of er in de komende 30 uur uberhaupt iets ging gebeuren in Totora. Plots kwam de student terug met de melding dat er plek genoeg was en dat wij mee mochten op de fieldtrip van de gidsen. Ik hoefde geen seconde te peinzen en ging in volle draf naar het hotel om alle bagage te verzamelen en sprong met mijn moeder de bus in.

We waren nog geen drie minuten onderweg en de organisatie vroeg of ik mij even wilde voorstellen aan de groep. Daar stond ik dan in mijn beste Spaans wat interessante persoonlijke feitje op te dreunen. Toen ik vertelde dat ik getrouwd was vielen er enkele diepe zuchten. Het was duidelijk: de gringo is een geliefd smaakje in Bolivia. Mijn moeder en ik voelden ons een beetje bezwaard, want er was helemaal geen plek in de bus. De organisatie van zes man zaten min of meer in het gangpad met vissersstoeltjes. Iedereen was echter ontzettend aardig en enthousiast. Er werden overval vragen naar mij toe geslingerd en het was een super goede Spaanse praktijk les. We werden direct verwacht om woordspelletjes te spelen en met de Spaanse kennis van mij en mijn moeder was het spelletje gedegradeerd tot een komische act. De eerste stop was een waterval. Deze plek werd onderhouden door de lokale dorpsbewoners. De weg naar de waterval was uiterst discutabel. De linkerkant was een klein beekje en de rechterkant was een vrije val van 3 meter. Het pad was glibberig en 20 centimeter breed. Ik zat hem een beetje te knijpen of mijn moeder dit kon waarderen. Ze liet zich echter niet kennen en ging geconcentreerd op weg naar de waterval, met hulp van onze gidsen. Ik vond het een mooi gezicht en was bezig met dit tafereel te vereeuwigen, waardoor ik zelf de nodige precisie miste, uitgleed en gelukkig met één voet in het beekje belandde. Gelukkig was het de linkerkant, want de rechterkant zou een stuk discutabeler zijn geweest.

De waterval was mooi en werd afgetekend door een mooie partij rotsen. Alle studenten waren super aardig en begaan. Iedereen hielp elkaar bij het oversteken van de rivier en het maken van foto’s. Het voelde een beetje aan als een schoolreisje zonder verwende kinderen. Mijn ervaring met een groep van deze grote en deze samenstelling (70% vrouw) is dat het in enkele uren al snel uitdraait op irritaties, geroddel, groepjes vorming en negatief gedrag. Het was een verademing om te zien hoe deze groep de gehele reis met elkaar optrok. Na de waterval gingen we regelrecht naar het dorpje Chimboata. Dit dorpje was tijdens het gevecht voor Boliviaanse onafhankelijkheid een weg om van Zuid naar Noord Bolivia te komen. De eerste Boliviaanse president had zelfs overnacht in één van de huizen. Nu wil ik direct het begrip dorpje nuanceren. Na een rondje van 5 minuten had ik het hele dorp gezien en 17 huizen geteld. Het dorpje was echter ontzettend trots op deze belangrijke historische stempel.

IMG_1038

We zouden een kerk bezoeken, maar de eigenaar van de sleutel had zijn klokje op Chimboata tijd staan. Waar de Boliviaanse tijd meestal enkele uren afwijkt van de werkelijke tijd, wijkt de Chimboata tijd in een nog veel ingewikkeldere dimensie. Gelukkig kwam de beste man de volgende dag opdraven met de sleutel. Één ding weet ik zeker. Hij kan de sleutel van de kerk nooit uit het oog hebben verloren.

Gelukkig wisten wij onze tijd in Chimboata te vullen met het gezelschap van de studenten. We hebben allerlei spelletjes gedaan en de lokale jeugd vond het maar al te spannend om het inwonersaantal van het dorpje te zien verdriedubbelen voor deze nacht.

We sliepen met zijn allen in één van de huizen. Het enige beschikbare bed hadden ze gereserveerd voor de Hollandse delegatie. Het resultaat, met pijn in mijn hart, is dat ik ook op een strozak heb geslapen. Jarenlang heb ik mijn moeder voor fossiel uitgemaakt, wanneer ze begon over haar strozak nachten. Mocht Gio meekijken, dan had hij ook wel even dubbel gelegen.

IMG_1097

De volgende dag begon vroeg. De wekker ging voor de organisatie om 5:30. Aangezien de slaapzaal behoorlijk klein was, werd iedereen wakker van deze alarm signalen. Gelukkig had iedereen van de organisatie zijn eigen wekker gezet, waardoor in een tijdsbestek van 10 minuten 6 keer een alarm afging. Dit viel niet echt in goede aarde bij alle vrouwen. Hier en daar viel wat geklaag te horen en de opstartproblemen waren duidelijk zichtbaar. Op de zondag stond louter Incallajta op het programma. Dit was het hoogtepunt van de trip en de route was behoorlijk spectaculair. De weg was op sommige plaatsen slechts enkele centimeters breder dan de bus. Sommige bochten waren niet vloeiend te nemen. Er moesten met de bus riviertjes worden overgestoken en het mooiste van alles was dat moeders met blijdschap de mededeling maakte dat ze aan de goede kant van de weg zat. Waarop ik met een nog grotere glimlach kenbaar maakte dat op de terugweg we dezelfde plekken zouden innemen, waardoor ze in ieder geval één keer de confrontatie moest aangaan met de ravijnkant. Een reiziger in Bolivia is namelijk verplicht om minimaal 1 keer uit het raampje te kijken met de vraag of er überhaupt een nog een weg is.

Eenmaal aangekomen in Incallajta moesten we even handje klap doen met de eigenaar. Hij wilde namelijk dat de twee bleekscheten het gringo tarief zouden betalen. Onze Boliviaanse vrienden hadden echter de oplossing. Wij waren opeens docenten, waarschijnlijk in de weetnietkunde, en wij waren een essentieel onderdeel van de groep. Uiteindelijk hebben wij dan ook de Boliviaanse prijs betaald. Het terrein van de ruïnes was behoorlijk groot en de ligging was indrukwekkend: regelrecht op de berghelling. Het blijft jammer dat slechts enkele procenten van de werkelijke gebouwen zijn blijven staan. Alleen een fractie van de hoofdmuren stond nog overeind. Hierdoor blijft het lastig om de werkelijke grote van het Inka rijk op waarde te kunnen schatten. Laten we het zo zeggen. Machu pichu blijft op mijn bucketlist staan. De combinatie van natuur en ruïnes maakt Incallajta echter een mooie bezienswaardigheid. Verder heeft de lokale bevolking een redelijk onderhouden pad aangelegd, waardoor je in 45 minuten een mooie lus kan maken en niks mist. Na het bezoeken van de ruïnes konden we gelijk aanschuiven voor lunch, want de bus chauffeur had de barbecue al op volle toeren draaien.

ALLES was tot op de puntjes geregeld. De reis was georganiseerd door de studenten, die aan het eind van hun studie waren. Als project moesten ze laten zien zelfstandig een reis te kunnen leiden. In mijn ogen zijn ze dik geslaagd. Op de terugweg naar Cochabamba hadden ze zelfs een Boliviaanse film uitgezocht: El día que murió el silencio. Deze film is geschoten in Totora en geeft een komisch en tragisch beeld van het leven in een klein, nederig dorpje. Voor mijn moeder en mij was het een magisch gevoel, omdat wij nog geen dag eerder zaten te filosoferen over de serene stilte. Één ding is zeker wij hebben dankzij deze lieve Boliviaanse mensen veel meer meegemaakt dan stilte.

Vergelijkbare Berichten:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *